Μια Ασπίδα με Φως

anadrakman3

Λέξεις. Λέξεις πολλές, λίγες, βαριές, αδιάφορες, αξέχαστες. Μετά εικόνες. Γέλια, κλάματα, ξεσπάσματα. Συγκεντρώσεις, απομόνωση, απουσία. Μια τεράστια απουσία, ένα μεγάλο κενό από την οικογένεια Έγκνταλ. Κάποιος έφυγε. Ένας δικός τους άνθρωπος, πιο δικός τους δε γίνεται. Δεν ξέρουν πού πήγε, δεν τους είπε κανείς. Μια μέρα, με το έτσι θέλω, έφυγε. Έκανε τον κύκλο του και τους άφησε. Τους έμαθε να αγαπούν και να αγαπιούνται ακόμα πιο πολύ. Τους έδειξε πως το διαφορετικό δεν είναι κατακριτέο. Τους ένωσε σα μια γροθιά από σίδερο. Σφιχτά αγκαλιασμένοι σαν βρεθούν, δημιουργούν μια ασπίδα δύναμης. Αυτό τους δίδαξε. Δεν το καταλάβαιναν, μα ήταν ο δάσκαλός τους. Ίσως καλύτερος από αυτούς στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Καλύτερος και απ’ τα βιβλία. Αφού λοιπόν έκανε το καθήκον του, ένα πρωί τους αποχαιρέτησε.

Κάποιοι είπαν πως έφυγε χαρούμενος και ικανοποιημένος από τη φροντίδα των Έγκνταλ. Όμως η οικογένεια στεναχωρήθηκε. Πόνος κυριάρχησε στο σπίτι και απόλυτη σιωπή. Η ασπίδα διαλύθηκε. Δε μιλούσε κανείς τους. Βγήκε τότε στην επιφάνεια ένας άσχημος εγωισμός. Ήθελαν να γυρίσει πίσω. Ήθελαν να είναι κοντά τους. Σκεφτόντουσαν μόνο τον εαυτό τους. Δεν ήξεραν και δεν ήθελαν να πιστέψουν πως δε γινόταν να καθίσει άλλο στην οικεία Έγκνταλ. Τον είχαν ανάγκη, τελικά. Νόμιζαν πως δεν τους αγαπάει πια, πως δεν τους αντέχει. Λάθος. Εκείνος έφυγε για καλό τους. Τα μαθήματά του είχαν παραδοθεί με επιτυχία.

Ξαφνικά, με τα χαχανητά ενός μωρού η διάθεση στο σπίτι ανέβηκε. Το αθώο του βλέμμα και τα σκέρτσα του, τους τραβούσε τη προσοχή. Τα δάκρυα σταμάτησαν και ο πόνος πήρε παυσίπονο. Δεν τον ξέχασαν, απλά ξεγελάστηκαν. Δε θα μπορούσαν να ξεχάσουν αυτόν τον άνθρωπο ποτέ. Οι Έγκνταλ είναι και πάλι μια γροθιά. Αυτή τη φορά πιο δυνατή από ποτέ. Δε μπορεί να τη σπάσει κανείς. Πολλοί θα προσπαθήσουν, μάταια όμως. Είναι από τις λίγες οικογένειες που κύριο συστατικό τους είναι η αληθινή αγάπη. Στο μεταξύ, ο καιρός περνάει και εκείνος τους παρακολουθεί χωρίς να τον καταλαβαίνουν, είναι δίπλα τους και συμπληρώνει με το φως του την ασπίδα τους.

Υ.Γ.: Για το αγόρι που μας προσέχει από ψηλά.

Ελευθερία Δρακουλίδου