Σκέψεις για τον Πέτρο

Μάλλον ο ίδιος ο Πέτρος με σπρώχνει να το κάνω για τον εαυτό του. Να μπορέσω να δω μέσα από τα μάτια του και να τα γράψω. Γιατί είναι ακόμα μαζί μας, μας βλέπει μας προσέχει και μας καθοδηγεί κάθε στιγμή της ζωής μας. Αυτή την δύναμη είχε κι έχει ακόμα ο Πέτρος. Είναι η ασπίδα μας από φως όπως λέει και η Ελευθερία η ανιψιά μου. Αυτό που δεν είχα καταλάβει όσο ζούσε. Συνήθως ο άνθρωπος μετά την απώλεια συνειδητοποιεί τι είχε κοντά του. Ήμουν και είμαι περήφανος όμως που έζησα οχτώ χρονιά μαζί του, που ήταν γιος μου πάρα τις δυσκολίες που πέρασε πρώτα ο ίδιος και μετά εμείς. Ήταν ο μεγαλύτερος μαχητής που γνώρισα στη μέχρι τώρα ζωή μου. Κάθε στιγμή και κάθε ώρα πάλευε για να είναι κοντά μας να παίζει με της αδερφές του να αγαπιέται και να αγαπάει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, να χαίρεται με έναν απλό θόρυβο, να γελάει με τις φωνές μας, να ευχαριστιέται με μια απλή βόλτα με το καρότσι του ή με το αυτοκίνητο. Με τα άπλα πράγματα που εμείς οι άνθρωποι παραμελούμε και δεν δίνουμε σημασία. Αυτή ήταν η ικανότητα και η δύναμη του Πέτρου να σε κάνει να βλέπεις με άλλο μάτι τη ζωή και τον ευχαριστώ για αυτό. Όλοι μας τον ευχαριστούμε και τον ευγνωμονούμε για αυτή την πλευρά της ζωής που μας δίδαξε.